افزایش بهای ارز، به کام سرمایه داران، انفجار فلاکت کارگران

سینه چاک دادن صاحبان سرمایه و بسیار بیشتر از آنها نمایندگان فکری و اقتصاددانان طبقه سرمایه دار ایران برای الغاء کامل هر نوع کنترل بر بازار ارز پیشینه ای به قدمت همه عمر جمهوری اسلامی دارد. موضوعی که قطعا خاص بورژوازی ایران نیست. از ذات سرمایه می جوشد و لاجرم تمامی سرمایه داران دنیا، به همین اندازه دلباخته آن هستند. سرمایه داران، به ویژه جنس ایرانی و مخصوصا اسلامی آنها البته فقط خواهان بی کنترلی محض بهای ارز نمی باشند، آنها بر اقتضای «طینت» طبقاتی خویش همه چیز را با هم می خواهند، رفع هر نوع کنترل را در معیت دخالت بسیار «مدبرانه» و «چاره اندیشانه» دولت خویش یکجا مطالبه می کنند. مطالبه ای که جمهوری اسلامی همواره محقق ساخته است و این روزها زیر فشار تشدید تحریم ها بیش از پیش محقق می سازد. ببینیم که ماجرا چیست، چرا این گونه است و تبعات بی کنترلی و کنترل همزمان ارز، بر سیر صعودی نرخ سودها در یک سوی و انفجار رعب آور فقر و فلاکت توده های کارگر چگونه خواهد بود؟ قبل از هر چیز به ریشه اصلی ماجرا پردازیم.